درمان های رایج

درمان های پیشگیری ارتودنسی
درمان های پیشگیری به مجموعه ای از درمان های ارتودنسی اطلاق می شود که درآنها هدف کنترل کردن وضعیت فرد به نحوی است که نیاز به درمان بعدی را  از جنبه های طول دوره درمان،استفاده از وسایل پیچیده ، نیاز به کشیدن دندان دائمی و یا جراحی فک کاهش دهد.
انواع درمان های پشگیری كننده عبارتند از :
1. فراهم نمودن فضا برای دندانهای در حال رویشی كه دارای كمبود فضا هستند .
2. حفظ یا متقارن كردن فرم صورت با متأثر نمودن رشد فك
3.تحریک رشد فک دارای نقص رشدی یا کنترل رشد فک دارای رشد زیاده از حد
4. كاهش خطر آسیب به دندانهای جلو آمده
بطور کلی تشخیص دقیق این موارد نیازمند مشاوره با متخصص ارتودنسی است.نکته بسیار مهم آن است که اگر کودک دارای دندان شیری پوسیده ،ترمیم شده و کشیده شده است یا از نظر قرارگیری دندان ها بنظر غیر طبیعی می رسد لازم است در اسرع وقت توسط متخصص ارتودنسی مورد معاینه و مشاوره قرارگیرد.در کودکانی که هیچ مشکلاتی در این زمینه ندارند پیشنهاد انجمن ارتودنسی این است كه این معاینه نباید دیرتر از 7 سالگی انجام شود . ممكن است شروع درمان ارتودنسی ضروری نباشد اما معاینه دقیق در تعیین بهترین زمان شروع درمان كمك می نماید.در سن 7 سالگی ، اولین دندان آسیاب بزرگ در محیط دهان ظاهر می شود كه نقش مهمی در جویدن وتثبیت الگوی قرارگیری دندانها دارد .در این هنگام ارتودنتیست قادر است رابطه طرفی وجلو عقب وعمودی دندانها و فكین را ارزیابی كند. همچنین وجود دندانهای پیشین دراین سن می تواند جدا بودن دندانها و فك ، جلو بودن دندانها ، بسته بودن دندانها ،زیاده از حد دیده شدن لثه ها ، مشكلات رویشی ، خطر صد مه به دندانها ،وجود عادات مخرب و... را نشان دهد .
معاینه زود هنگام باعث تشخیص بموقع مشكلات ذکر شده می شود وفرصت زیادتری برای درمان مؤثر تر فراهم می كند .مداخله ماهرانه در الگوی رشد بیمار می تواند باعث هدایت رشدوتكامل شده واز بروزمشكلات شدید تر فکی در اینده جلوگیری كند . زمانی كه مداخله ارتودنسی ضروری نباشد متخصص ارتودنسی می تواند رشد وتكامل را با دقت كنترل نموده ودرمان را در زمان ایده آل شروع كند .
برای آشنایی با ناهنجاریهای رایج به آن بخش نیاز به درمان مراجعه فرمایید.

درمان هدایت رشد
یکی از مشکلات مرتبط با درمان های ارتودنسی در کودکان ونوجوانان زمان شروع درمان ارتودنسی و یک یا دو مرحله ای بودن درمان است.این مسئله بخاطر وجود فرآیند رشد در این گروه سنی است. متخصص ارتودنسی برای درمان بیمار بایستی سه مسئله مهم را ارزیابی کند.اول وضعیت فعلی بیمار دوم تغییراتی که بصورت طبیعی با رشد اتفاق می افتد و سوم تغییراتی که باوسایل درمانی قادر به انجام آن است.از آنجایی که در بزرگسالان رشد به معنای رایج وجود ندارد تصمیم گیری برای رفع مشکلات مرتبط با ناهنجاریهای این گروه آسا ن تر انجام می شود.
در کودکان دو مسئله بسیار مهم وجود دارد یکی مسایل مرتبط با رشد وتکامل دندانی  یعنی افتادن دندان های شیری و رویش دندان های دایمی است و دیگری مسایل مرتبط با رشد استخوانی و فکی است که مشکلات کوچکی یا بزرگی  فک وکوتاه یا بلند بودن فرم صورت را در بر می گیرد. در هر دو مسئله فوق پیچیدگی هایی وجود دارد که باعث شده است تا نقطه نظرات متفاوتی در بین متخصصان این رشته شکل بگیرد  که برای برخی از والدین گیج کننده  است.بطور کلی برخی از متخصصان ارتودنسی در این موارد تمایل به شروع زود هنگام درمان دارند و معتقد هستند که درمان دو مرحله ای مناسب تر است.برخی در مقابل این دیدگاه به درمان دو مرحله ای اعتقادی نداشته و با استناد به نتایج برخی از تحقیقات به این نتیجه رسیده اند که نتایجی که از درمان های دو مرحله ای گرفته می شود با درمان های تک مرحله ای نیز بدست می آید. دید گاه میانه ای نیز در حال شکل گیری است به نحوی که شروع درمان را در سنینی توصیه می نماید که بتوان بلافاصله پس از درمان مرحله اول درمان مرحله دوم را شروع کرد تا بتوان بهترین نتایج ممکن را در بهترین زمان ممکن بدست آورد.
نکته قابل توجه در ارتباط با تحقیقات انجام شده  آن است که نتایج این تحقیقات در هر کدام از درمان ها به نتیجه واحدی تاکنون نرسیده است. عمده تحقیقات دارای نقاط ضعف خاص خود می باشند که همین نقاط ضعف باعث شده است تا توافق کلی در این ارتباط بوجود نیاید.مثلا در تحقیقاتی که نتایج درمان های دو مرحله ای را با درمانهای یک مرحله ای مقایسه کرده اند فاکتورهای مرتبط با اثرات روحی روانی یا تغییرات مرتبط با تغییرات بافت نرم و بهبود نیمرخ مورد توجه قرار نگرفته است.با جمع بندی این مسئله می توان چنین نتیجه گیری کرد که درمان های دو مرحله ای برای اصلاح مشکلات فکی و متعاقب آن تامین رابطه صحیح دندانی طرفدار بیشتری در بین متخصصان ارتودنسی دارد.البته عوامل دیگری مثل شدت ناهنجاری و یا خطرات مرتبط با ضربه خوردن دندانها نیز در تصمیم گیری موثر است.

دستگاه های ثابت
دستگاههای ارتودنسی ثابت دستگاه هایی هستند که در آنها وسایل درمانی بر روی دندان ها یا استخوان ها چسبانده می شوند بطوریکه بیمار بطور عادی قادر به برداشتن آنها نمی باشد.
در تمام درمان های ارتودنسی مثل اصلاح ناهنجاری های فکی ،ناهنجاری های دندانی  و نگهداری نتایج درمان های ارتودنسی امکان استفاده از دستگاه ثابت وجود دارد. درمان های اصلاح رشد(دستگاه های فانکشنال): هرچند درمان های ارتودنسی برای اصلاح  انحراف رشد مثل رشد کم یا زیاد فک عمدتا با دستگاه های متحرک انجام می شود ولیکن در برخی از بیماران به دلایل متعدد ،از جمله عدم همکاری بیمار،از دستگاه های ثابت می توان استفاده نمود.
درمان های ناهنجاری های دندانی: این وسایل رایج ترین وسایل مورد استفاده در درمان های ارتودنسی هستند.رایج ترین سیستم های ارتودنسی ثابت  سیستم های استاندارد،MBT و دیمون(DAMON) هستند.روش های متفاوت با سیستم های متفاوت در طی 100 سال گذشته معرفی شده اند که هریک در دوره ای رواج بیشتری داشته  و منسوخ شده اند.تفاوت کلینیکی قابل توجهی بین این سیستم های درمانی وجود ندارد و عمدتا مهارت عمل کننده،متخصص ارتودنسی، نقش اصلی را در تعیین نتیجه درمان های ارتودنسی دارد.

حفظ نتایج درمان های ارتودنسی:بعد از اتمام درمان ارتودنسی به دلیل کشش الیاف لثه ای و همچنین عدم تشکیل استخوان قوی در اطراف  ریشه دندان لازم است دندان ها با پروتکل مشخصی در محل حفظ شده و تحت کنترل باشند.در این مرحله هم امکان استفاده از دستگاههای ثابت و متحرک وجود دارد.


ارتودنسی و جراحی فک
رمان ارتودنسی بهمراه جراحی فک برای برخی از بیماران گیج کننده و ترسناک است.این مسئله نشان دهنده این است که اطلاعات کافی در این زمینه وجود ندارد.مهمترین مسئله در این بیماران آگاهی دادن و مشخص کردن سود وزیان هر درمان برای تصمیم گیری بهتر است. هنگامی که برای شما یا فرزندتان درمان جراحی فک و ارتودنسی پیشنهاد می شود شما با اصطلاحی بنام "جراحی ارتوگناتیک" آشنا می شوید و در آن موقع است که لازم است شما بررسی واطلاعات بیشتری کسب کنید.
برای ما بعنوان متخصصان ارتودنسی که وظیفه شروع درمان را بعهده داریم دیدن افرادی که تصورات و درک بسیار نادرستی از درمان دارند چیز عجیبی نیست.هدف درمان های ارتوگناتیک اصلاح مشکلات مرتبط با عملکرد ، زیبایی و سلامت مرتبط با بافت های استخوانی ناحیه صورت است که به دلیل اتمام رشد یا پیچیدگی خاص آنها امکان درمان با روشهای رایج ارتودنسی وجود ندارد.این درمان در افرادی که امکان جویدن راحت ، کافی وصحیح وجود نداشته یامشکلات تکلمی یا صدمات دندانی یا مشکلات مرتبط با کشیدگی زیاده از حد صورتی،ناقرینگی ،دیده شدن زیاده از حد لثه وجلو یا عقب بودن شدید هر کدام از فک ها وجود دارد کمک کننده است.
بایستی توجه داشت که این درمان یک درمان تیمی است یعنی نیاز به هماهنگی بین افراد درمان کننده دارد.از طرفی مراحل انجام درمان بایستی بطور صحیح انجام شود در غیر اینصورت دستیابی به نتایج مناسب بسیار سخت خوهد شد. روند معمول برای درمان های جراحی فک و صورت به این شکل است که بیمار پس از معاینه توسط متخصص ارتودنسی برای مشاوره اولیه به جراح فک وصورت معرفی میشود تا هماهنگی لازم برای درمان انجام پذیرد با مشخص شدن نظر جراح و متخصص ارتودنسی طرح ریزی نهایی درمان توسط متخصص ارتودنسی انجام و درمان توسط وی شروع می شود.در این مرحله ازدرمان هدف متخصص ارتودنسی رفع ناهماهنگی های دندانی در یک فک و هماهنگ نمودن رابطه دندانها در دو فک است .با انجام اینکار امکان جفت کردن دندانها در هنگام جراحی توسط جراح فراهم می شود که در این موقع است که بیمار برای انجام جراحی آماده است.بنابراین مجددا برای انجام جراحی به جراح فک و صورت ارجاع می شود.درمانهای جراحی فک وصورت در گروه درمان های جراحی ساده هستند که در اغلب موارد تنها نیاز به یک روز بستری شدن دربیمارستان دارند.پس از انجام جراحی محدودیت هایی برای باز کردن دهان وجود دارد بعد از رفع این محدودیت ها بیمار برای ادامه درمان ارتودنسی از متخصص جراحی به متخصص ارتودنسی ارجاع می شود.در این مرحله متخصص ارتودنسی اقدامات نهایی و تکمیلی مرتبط با درمان را انجام می دهد.
مراجعه بموقع برای بررسی ناهنجاری در سنین 7 تا 8 سال امکان پیشگیری از درمان جراحی را افزایش میدهد. خوشبختانه رایج ترین مشکلاتی که در جامعه ما وجود دارد با مداخله بموقع با درمان هدایت رشدی قابل درمان است.علاوه برآن افزایش استفاده از روش جدید "مینی اسکرو" در ارتودنسی نیز در کاهش افراد نیازمند جراحی فک و صورت تاثیر بسزایی داشته است.

سیستم جدید مینی اسکرو
مینی اسکرو وسیله جدیدی در ارتودنسی است که تحول بسیار بزرگی در این رشته ایجاد نموده است.بسیاری از درمان های ارتودنسی که در گذشته نیازمند ترکیب درمان ارتودنسی و جراحی فک بوده است امروزه با گذاشتن یک مینی اسکرو توسط متخصص ارتودنسی با درمان ارتودنسی به تنهایی قابل انجام است.گذاشتن این وسیله در دهان بسیار آسان بوده و حتی بدون استفاده از بی حسی نیز قابل انجام است.این وسیله هیچگونه ناراحتی برای بیمار ایجاد نمی کند و جایگزینی برای وسایل خارج دهانی  است.یطور خلاصه درمان با این روش کوتاهتر وآسانتر می شود.